We zouden niet samen trainen, elk bereidt zich in stilte voor, dat was de afspraak. Goede ervaringen uitwisselen, dat kon wel, het gaf ons meteen de gelegenheid om eens over iets anders dan politiek, agenda of communicatie te praten.

En tóch besloten we om vorige zaterdag samen een loopje te doen. In een speciaal decor. Langs de waterlijn in ZEEbrugge. Waarom in Zeebrugge? Wel… gewoon omdat we onze training dan konden combineren met de start van een zwerfvuil-ophaal-actie op het strand. En nadien kon ik doorrijden naar Ieper om er een toespraak te geven. Eerst lopen, dan zwerfvuil rapen en vervolgens gaan speechen.

Het tijdschema zag er mooi strak uit (net zoals wij binnenkort  ). Met één factor hadden we geen rekening gehouden. De outfits! Joggen kan je niet in het pakje waarmee je een academische toespraak houdt. En dat pakje is evenmin geschikt om zwerfvuil te rapen langs het strand. Bercy is het eerst in Zeebrugge, in joggingkostuum. Zwerfvuil rapen kan je ook met joggingkleren, vindt zij, zeer terecht. Minou volgt iets later. Van “normaal” naar “sportief” terug naar “normaal” is voor haar in een handomdraai geklaard, op de parking, midden de mensen, en niemand die het ziet. Ikzelf zie het iets ingewikkelder: een loopbroek om te lopen, een jeansbroek om vuil te rapen en een schone broek om te speechen. Maar er zijn nog geen strandcabines? Minou weet raad en een adres. Tot slot komt ook Cybelle, helemaal uit Brussel. We zien haar komen, weer verdwijnen, om plots stralend terug op te duiken, vanuit het sanitair van een tea-room. En dan beginnen we eraan: de lentezon, een frisse bries en prachtige duinen kruiden ons parcours. Woorden zijn niet nodig om vast te stellen dat de conditie ok is. En ja, de graanjenever achteraf is welverdiend!