27 februari 2018

De schande van het schoolkamperen

 

Ook vannacht hebben in Vlaanderen weer enkele tientallen vaders en moeders de bittere kou getrotseerd op de stoep van de toekomstige school van hun kind. “De schande van het schoolkamperen”, noemde minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) het gisteren op de radio. Nu zijn er wel grotere schandalen in dit land dan enkele mensen die goed voorzien van thermisch ondergoed en donsdekens een paar nachten kamperen voor een school. Die kampeerders zijn daar uit vrije wil omdat ze hun zinnen hebben gezet op die ene school waarvan ze geloven dat die de beste is voor hun kind. Schoolkamperen is in die zin een gevolg van de vrije schoolkeuze die in dit land staat ingeschreven in de grondwet. We hoeven die ouders niet meteen als slachtoffers te zien en hun kinderen doorgaans ook niet. Zij hebben in ieder geval een papa en een mama (of oma en opa) die veel over hebben voor hun toekomst en die tijd en geld hebben om voor de school te kamperen. Zo veel geluk hebben niet alle kinderen.

Belangrijker dan de schoolkampeerders zelf is de achterliggende reden van het fenomeen. Al lang wordt er gewerkt aan een centraal aanmeldingssysteem. Dat biedt ouders de kans om de school van hun keuze op te geven. Daar wordt in de mate van het mogelijke rekening mee gehouden volgens een aantal parameters. In de steden werkt dit systeem redelijk goed, zeker voor lagere scholen. De poging van minister Crevits om het in heel Vlaanderen in te voeren, is mislukt. N-VA ligt dwars, vooral wegens de 'dubbele contingentering' die aan het aanmeldingssysteem gekoppeld is. Die contingentering verplicht alle scholen tot een evenwicht tussen kinderen met een sterke en een zwakkere sociale achtergrond. De N-VA wil die sociale correctie loskoppelen van het aanmeldingssysteem en krijgt daarvoor de steun van Katholiek Onderwijs Vlaanderen. Dat mag niet verbazen. De partij en de koepel beschermen de 'betere' scholen die het zich kunnen permitteren om alleen de 'betere' leerlingen aan te trekken, de leerlingen van wie de ouders vier dagen voor de school willen en kunnen kamperen, bijvoorbeeld.

Maar laten we aannemen dat beide die keuze niet alleen maken om elitescholen te creëren of te behouden. Er zit inderdaad iets fundamenteels fout aan die koppeling. Vrije schoolkeuze is vrije schoolkeuze. Ervoor zorgen dat alle kinderen gelijke kansen krijgen, is iets anders. Om dat te bereiken moeten andere middelen worden ingezet. En liefst ook meer. Dat Vlaanderen er bijvoorbeeld maar niet in slaagt om de leerachterstand van kinderen van buitenlandse origine weg te werken, is veel erger dan een paar kamperende ouders. Die kunnen we binnenhouden door een degelijk aanmeldingssysteem uit te dokteren. Met andere middelen kunnen we werk maken van de sociale mix in het onderwijs en de gelijke kansen voor iedereen. We kunnen er maar beter zo snel mogelijk aan beginnen.

Kris Vanmarsenille

Inhoud ↑

Categorie: 
 

Volg mij ook via

twitter

Foto's op Flickr

www.flickr.com
hilde.crevits' items Go tohilde.crevits' photostream