Twee jaar na haar moedige getuigenis over haar strijd tegen anorexia gaat het beter met Julie De Donder, de 19-jarige dochter van de bekende CD&V-burgemeester. Een video op Tiktok waarin ze beelden van nu vergelijkt met die van toen, werd door meer dan 4 miljoen mensen gezien. “Ik heb niet genoeg tijd om alle berichten te beantwoorden”, zegt ze. “Maar het toont vooral hoe schrijnend de situatie is.”

Twee jaar geleden ging het niet goed met Julie De Donder. Wel heel erg mager zat ze naast haar vader, de Affligemse CD&V-burgemeester Walter De Donder, in de Cooke & Verhulst show en getuigde ze moedig over hoe anorexia haar leven was gaan beheersen en de problemen die het veroorzaakte. Een eetstoornis die begonnen was door de vele pesterijen die ze als kind moest ondergaan, onder meer omdat ze naar eigen zeggen “een beetje mollig was” en omdat haar papa Kabouter Plop was.

Vandaag is op haar foto's op Instagram en video's op Tiktok geen ongezonde en on­zekere jongedame meer te zien. Wel integendeel: De Donder kwam 17 kilogram bij, is nu studente kleuteronderwijs en voelt zich naar eigen zeggen goed in haar vel.

Met een video waarin ze haar dansende zelf van twee jaar geleden vergelijkt met hoe ze er vandaag uitziet, bereikte ze de voorbije dagen zelfs vier miljoen kijkers op Tiktok. “Twee jaar geleden”, schrijft ze daarbij. “Reminder aan wie dan ook die een struggle heeft met zijn/haar lichaam om door te zetten. Je kan het.” Ook een filmpje waarin ze spot met mensen die haar gepest hebben omdat ze de dochter van Kabouter Plop is, werd al 3,7 miljoen keer bekeken.

Het mag duidelijk zijn: de Julie De Donder van vandaag is een gelukkige jongedame van 19, die de wereld lijkt aan te kunnen. “Ik ben heel blij dat er uit iets negatiefs zoiets positiefs is gekomen”, zegt ze over het enorme succes op Tiktok. “Dat doet wel iets met mij. Maar ik blijf er nuchter onder: het gaat om de boodschap die ik breng. En het is heel duidelijk dat die nuttig is.”

Maanden wachten

Ze wordt bedolven onder de berichten, zegt Julie. Van lotgenoten en mensen die het moedig vinden waar ze doorheen gegaan is, tot moeders, vaders, nonkels, tantes, zussen en broers die haar om hulp vragen. “Ik vind het heel jammer dat ik de middelen niet heb om al die mensen te helpen. Ik zou het zo graag doen.”

Ze noemt het “schrijnend” dat het grote euvel - de lange wachtlijsten voor gespecialiseerde zorg voor anorexiapa­tiënten - nog niet opgelost is. “Zelf heb ik vier maanden moeten wachten”, zegt ze. “Daar moet echt verandering in komen. Het is toch een enorm signaal dat vier miljoen mensen zich kunnen vinden in de oproep van een meisje met een eetstoornis?”

Het knaagt dat ze al die mensen in nood niet kan helpen. “Ik ben op iets aan het broeden. Maar dat zien we nog wel.”

“Heel moedig”

De meest recente cijfers over de wachtlijsten voor een op­name in een gespecialiseerde voorziening voor eetstoornissen kwamen er in februari van dit jaar. Toen stonden er 187 minderjarigen op een wachtlijst en bedroeg de gemiddelde wachttijd voor opname vier tot tien maanden. Hoeveel dat momenteel is, kon het kabinet van Vlaams minister van Welzijn Hilde Crevits (CD&V) ons niet vertellen. Crevits benadrukt wel dat er inspanningen geleverd worden om laagdrempelige hulp aan te bieden, via kenniscentrum Eetexpert, eerstelijnwerkers en centra voor geestelijke gezondheidszorg.

De getuigenis van Julie De Donder noemt ze “heel moedig”. “Het is een sterk signaal om haar verhaal te delen. Ook anderen die worstelen met zichzelf kunnen daarmee enorm veel steun voelen.”

Guy Stevens