Het wetenschappelijk project Coastbusters krijgt een vervolg: onderzoekers proberen nu mosselbanken in te zetten als levende buffer tegen stormen, ter bescherming van de kust.

De afgelopen maanden kregen we af te rekenen met de stormen Ciara, Dennis en Ellen. “Met Coastbusters hebben we de ambitie de zanderosie aan onze kust te verminderen, zodat er minder zandopspuitingen nodig zijn na dergelijke stormen”, zegt Vlaams minister van Innovatie Hilde Crevits (CD&V).

Het project is een samenwerking tussen het bedrijfsleven en het VLIZ (Vlaams Instituut voor de Zee) en ILVO (Instituut voor Landbouw en Visserijonderzoek). De partners gaan ervan uit dat natuurlijke riffen kunnen helpen om golven af te zwakken.

“In de zeeën en oceanen ontstaan soms spontaan biosystemen die een duidelijk kustverdedigend effect hebben. Vraag is dus hoe dergelijke natuurlijke kustverdedigers op de gewenste kwetsbare zones kunnen worden aangebracht”, zegt Jan Seys van het VLIZ.

Coastbusters gaat tijdens de experimenten ook de impact na op de biodiversiteit en het marien ecosysteem. “Wij gaan ervan uit dat dit meetbare ecologische voordelen oplevert”, zegt Daan Delbare van ILVO.

Kustgebieden staan vandaag steeds meer onder druk door het veranderend klimaat. De zeespiegel stijgt en extremere weersomstandigheden komen frequenter voor.

“In de toekomst zullen traditionele oplossingen zoals dijken, golfbrekers en strandhoofden ons onvoldoende beschermen tegen stranderosie. Het is niet duurzaam om die zeeweringen eindeloos te blijven verhogen om het overstromingsgevaar in te dijken”, zegt Jan Fordeyn van Jan De Nul. “Natuurlijke kustverdedigingssystemen met zogenaamde biobouwers vormen een ecologisch verantwoord en intelligent alternatief voor de klassieke harde structuren”, vult projectleider Tomas Sterckx van DEME aan.

In het eerste Coastbusters-project werd van drie levende organismen bestudeerd welk verstevigend gedrag ze zouden kunnen hebben in de Noordzee: zeewier- en zeegrasvelden, schelpkokerwormen en tot slot mosselbanken. Coastbusters 2.0 werkt nu voort op deze laatste piste. De onderzoekers willen bestuderen hoe je mosselbedden optimaal kan inzetten, vertrekkende vanaf de mossellarven, en hoe je de beginnende mosselbanken stevig kan laten vergroeien op de zeebodem. Het testgebied wordt daarvoor uitgebreid tot twee zones. Eén proefrif ligt op twee kilometer van de kust, achter een zandbank in een zone met minder weersinvloeden. Het andere rif ligt op vijf kilometer in zee, voorbij een zandbank waar er zwaardere weersomstandigheden zijn. “Zo kunnen we de vorming en bestendiging van het mosselrif in de diverse omgevingen vergelijken”, besluit Tomas Sterckx.

Dominique Jauquet

Copyright © 2018 Mediahuis. Alle rechten voorbehouden

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.